Beren en spoken uit een niet zo ver verleden.

Zondag 26 mei, Het regent hard maar gelukkig ben ik gistermiddag net voor het onweer dat akelig dichtbij inslaat dit hotel ingedoken, hotel Moskva in Kalinovik. Afgelopen nacht heb ik hoog in de bergen gekampeerd om niet in de schemering de steile hellingen af te hoeven dalen. Maar naarmate het donkerder werd voelde ik me unheimisch, ik hoorde redelijk dichtbij honden blaffen en grommen plus een geluid dat ik niet goed thuis kon brengen. Locals hadden me gewaarschuwd: beren, wolven, loslopende berghonden. Mijn zak met eten heb ik 100m verder in een struik gehangen, bij het koken was m'n pannetje omgevallen en in het gras lag macaroni. Dat heb met wat spiritus van de brander in de fik gestoken. Maar de onrust bleef. Die nacht heb ik het luisterboek van mijn telefoon aangezet, zodat er de hele nacht een stem uit de tent klonk. (Esther Gerritsen - De kleine miezerige god). Als er beren waren hebben ze de hele nacht kunnen meeluisteren naar haar mooie verhaal. 's Ochtends hing mijn etenszak er nog - onaangeraakt. Geen beest had het een blik waardig gegund.

Als ik het stadje Kalinovik binnenloop staat er middenin een groot standbeeld bij het monument voor de gesneuvelden. Ik ben nu in de Republiek Sprska - het Servische deel van de Federatie Bosnië en Herzegovina. Het monument is een militaire pet op een verder leeg gezicht. Mladic - is mijn eerste associatie refererend aan de televisie beelden die we ooit zagen. Maar dan bedenk ik dat het misschien gewoon de standaard pet van de Yoegoslavische officieren was. 

Het hotel ademt een vreemde jaren 50 sfeer met overal foto's van grote Moskause gebouwen. Rode plein, paleis van de tsaar, metro etc. Maar dan zie ik dat er achter de receptie ook een portret van Poetin hangt. Vaderlijk kijkt hij naar de bezoekers die binnenkomen. Het stadje ademt een beetje nare sfeer uit. Tot nu toe groeten mensen me onderweg maar hier is het zwijgzaam. Als ik 'Dobre dan' zeg mompelen ze wat terug en kijken snel de andere kant op. Ook in het hotel lijkt het alsof ze buitenstaanders vooral buiten willen houden, niemand vraagt waar je vandaan komt of naartoe gaat. 's Avonds is er groot feest in het hotel, ook hier voor de geslaagde scholieren. Ik ben te moe om me in het feestgedruis te storten. Tot een uur of 2 denderd de muziek, daarna kan ik gelukkig nog rustig slapen. 

Als ik het stadje uitloop staat er een grote zuil van zo'n 4 meter hoog met inderdaad aan beide kanten een portret van Ratko Mladic. Op Internet lees ik dat hij hier geboren is. Na een jarenlange zoektocht werd hij gevonden en in Den Haag tot levenslang veroordeeld voor oorlogsmisdaden, hij zit nog steeds vast in Scheveningen. Maar hier kijken ze wat anders aan tegen hun beroemdste inwoner.

Vijf kilometer verder kom ik langs een kleine camping met een paar houten cabins, duidelijk zelf gebouwd door de eigenaar. Hier is het weer de vriendelijkheid en rust van alle kanten. Met handen en voeten bespreken we de route, er is koffie en in de huiskamer een aantal wandkleden met afbeeldingen van de bergmeren waar ik langs wil lopen. Daarnaast afbeeldingen van een wolf en twee beertjes die elkaar knuffelen. Hoezo angst voor beren?

Ik koop een koelkast magneetje met zowaar de tekst 'Via Dinarica' erop. Mooi van lelijkheid.